vrijdag 13 januari 2012

Weight Watchers: een frisse start?

Néh, ik heb het hier opgeschreven en kenbaar gemaakt, nu moét ik wel.

Hoop ik.

Ja, ik heb het lastig om gemotiveerd te zijn. Ik heb nog minstens tien kilo te veel, dan pas kom ik op een BMI van 25. En ben ik hopelijk nog wat meer van de vetrollen op buik en billen kwijt. Maar… Ik heb er de moed niet toe.

Ik krijg voortdurend van alle kanten complimentjes – begrijp me niet verkeerd, dat is ongelofelijk wijs en welkom en leuk en al – hoe goed ik er wel al niet uitzie, en wat een verschil het maakt, en dat soort dingen.  Ik ben intussen ook een heuse ijdeltuit geworden, die zichzelf meermaals per dag in de spiegel bekijkt, and I like what I see. En dat is nu net het probleem. Die laatste tien kilo zijn de moeilijkste, en soms vraag ik me af: ‘Moet het wel nog?’

Ja, het moet nog. Gezondheid en dergelijke, en ik ga er gewoon nog een pak beter uitzien. Alleen lijk ik mezelf daar niet van te kunnen overtuigen, en haal ik mijn schouders op als ik toch nog weer een extra boterham met choco smeer.

Ik weet dat ik het kan, daar niet van. Weight Watchers wérkt. Dat weet ik, daar ben ik zeker van, dat heb ik intussen ook  bewezen, en samen met mij een pak anderen. Er is toch nog steeds twinitig kilo af, en eigenlijk zonder honger en zonder me veel te ontzeggen.

Maar je steekt er wel moeite en energie in: plannen, koken, uitzoeken hoe en wat, alles wegen en noteren… En voor ‘t moment heb ik die fut niet. Mijn eetgewoonten zijn intussen wel al dermate veranderd, dat ik mijn gewicht behoud: ik kom niet echt bij, en dat is al gigantisch veel waard. Ik eet al sneller een banaan in plaats van een koek, en gisteren heb ik geen ijsje genomen, maar een mager plattekaasje met ahornsiroop in: bijna even lekker!

Het enige wat ik nu nodig heb, is die mentale schop onder mijn kont. De cursus doet daar veel aan, en de steun van mijn WWbuddy Julie ook. Ik heb zelfs gewoon een babysit gevraagd voor de komende donderdagen, want Barts agenda zit eivol en zonder cursus lukt het al helemaal niet, heb ik duidelijk gemerkt. Ik ga de komende weken dus écht gaan. Maar toch…

Maar bon, een verse vrijdag, een nieuwe start. Ik heb netjes mijn ontbijt opgeschreven, maar ik ga straks nog lunchen met een vriendin. Gelukkig hebben ze er heerlijke salades en pasta’s.
En ik heb al het materiaal en ik wéét dat ik het kan.

Hup!

(Tussen haakjes: ik woog op cursus daarnet 83,8 kilo. Hmpf.

28-01-2010: 102,6
09-09-2011: 81,4
16-09: 80,7
23-09: 79,7
30-09: 81
07-10: 80,5
14-10: 80,5
21-10: 78,5
28-10: 78,6
04-11: 79
11-11: 79,5
18-11: 80,1
25-11: 78,9
02-12: 79,7
09-12: 79,6
16-12: 79,5
23-12: 80,6
30-12: 81,5
6-01: 79,7
13-01: 80,4

De officiële gewichten van de donderdagavond om 19.30u op cursus, vlak na mijn eten en met wisselende kleren aan:

28-01-2010: 104,4
09-09-2011: 83,8
16-09: 83,4
23-09: 82,8
30-09: -
07-10: 83,3
14-10: -
21-10: -
28-10: -
04-11: -
11-11: 82,6
18-11: -
25-11: 81,5
02-12: -
09-12: -
16-12: -
23-12: -
30-12: 83,4
6-01:
13-01: 83,8

Officieel nog net twintig kilo dus, maar het is nipt.)

Labels: , ,

1 reacties:

Op 13 januari 2012 om 11:24 , Blogger Elke zei...

Dat probleem ken ik... Dan pas ik weer in een broek en ik denk: wowza dat ziet er goed uit!
Motivatie behouden, 't is niet simpel :-(

 

Een reactie posten

Aanmelden bij Reacties posten [Atom]

<< Homepage